روزنامه همشهری نوشت: خیلی‌ها می‌گویند پاکستان می‌تواند بین ایران و آمریکا میانجی‌گری کند؛ اما اگر دقیق بشویم، ماجرا آن‌قدرها ساده نیست.

از ۲۰۲۲ و برکناری عمران‌خان، سیاست خارجی پاکستان عملا چرخید. نخست‌وزیری که دنبال استقلال راهبردی بود کنار رفت و قدرت واقعی بیشتر به سمت ارتش رفت؛ ارتشی که خیلی‌ها معتقدند دوباره خودش را با واشنگتن تنظیم کرده است.

پاکستان امروز وسط بحران اقتصادی است و برای وام، برای دلار، برای عبور از بحران مالی، به رضایت آمریکا نیاز دارد. حتی گزارش‌هایی درباره ارسال مهمات به اوکراین برای جلب رضایت غرب منتشر شد.
اما یک تناقض مهم‌تر هم هست؛ پاکستان خودش یک قدرت هسته‌ای است. کشوری که امنیتش را با بازدارندگی هسته‌ای تثبیت کرده، چطور می‌تواند میانجی محدود شدن برنامه هسته‌ای ایران باشد؟
طبیعی است که تهران شک کند چنین کشوری، بیشتر دنبال مهار بحران به نفع نظم مورد نظر آمریکا باشد تا یک میانجی کاملا مستقل.
برای همین، مذاکره‌کننده‌های ایرانی عملا فقط با آمریکا روبه‌رو نیستند؛ با میانجی‌ای مواجهند که خیلی‌ها معتقدند کفه‌اش از قبل به یک سمت سنگین شده است.